تا چشم امِّ حمیده مادر امام کاظم علیه السلام به ابوبصیر که برای تسلیت گفتن به او به مناسبت وفات شوهر بزرگوارش امام صادق علیه السلام آمده بود افتاد اشکهایش جاری شد . ابو بصیر نیز لختی گریست . همین که گریه امِّ حمیده ایستاد به ابوبصیر گفت : " تو در ساعت احتضار امام حاضر نبودی ، قضیه عجیبی اتفاق افتاد ! "

ابوبصیر پرسید : " چه قضیه ای ؟ " گفت : لحظات آخر زندگی امام (ع) بود ، امام دقایق آخر عمر خود را طی میکرد ، پلکها روی هم افتاده بود . ناگهان امام علیه السلام پلکها را از روی هم برداشت و فرمود : همین الان جمیع افراد خویشاوندان مرا حاضر کنید .

مطلب عجیبی بود در این وقت امام دستوری داده بود ما هم همت کردیم و همه را جمع کردیم . کسی از خویشان و نزدیکان امام (ع)  باقی نماند که آنجا حاضر نشده باشد . همه منتظر و آماده که امام (ع ) در این لحظه حساس ، میخواهند چه بکنند و چه بگویند ؟

امام علیه السلام همین که همه را حاضر دید ، جمعیت را مخاطب قرار داده فرمود :

" شفاعت ما هرگز نصیب کسانی که نماز را سبک میشمارند نخواهد شد . "

مرید مولا علی

 اللهم عجل لولیک الفرج