الـــهی بــه مستــان میخانــه ات

                                       بـه آن پیــر دانــای فــرزانه ات

به آنان که یکسر ز خود رسته اند

                                      که دل را به لطف خدا بسته اند

به شب زنده داران بی پا و سر

                                      که بر پــای پیـــران نهـــادند سر

الــهی بــه آه دل بــی کســـان

                                      تو مـــا را به قــرب خود میرسان

به آنان که شد قلبشان جای تو

                                      گـــروهی که جستنــد مأوای تو

به پیران سـرمست میخــانه ات

                                      به هویی که زد مست دیوانه ات

به آنان که رستند از این خاکدان

                                      به لطف خودت، جمله را وارهان

به سـوز دل آنکـه خـود سوخته

                                     کـــه نــور تــرا در دل افــروختــه

به ساقی وحدت، که مست تو بود

                                     که بود و نبودش، به دست تو بود

به آنان که در پــای خـم خفتـه اند

                                     که می خورده اند و علی گفته اند

به حـــق نبــی و بـه حــق ولــی

                                    بـه دریــای علمـت کـه باشد علـی

 

ببخشا تـو یاران بـی پــا و ســر

 

                                   که ندهند تورا بیش از این دردسـر

  

مرید مولا علی

 اللهم عجل لولیک الفرج